Ποιος θυμάται το περιοδικό ‘Audio’?

Εδώ και αρκετό καιρό στριφογυρνά στο μυαλό μου ένα θέμα που αφορά την κατάντια της μουσικής  βιομηχανίας, τις δισκογραφικές, τα μουσικά δωράκια των εφημερίδων, δηλαδή το πώς καταντήσαμε έτσι με λίγα λόγια.

Και δε μιλώ για τους μουσικούς ούτε για  τις συνθέσεις, αυτοί κι αυτές πάντα βρίσκουν τον τρόπο να κινούνται σε αληθινά και συναισθηματικά ώριμα μονοπάτια.

Μιλώ για όλη αυτή την ιστορία (που δεν είναι καινούρια) με τα cd στις  εφημερίδες, τα περιοδικά κλπ. Τα Χριστούγεννα βλέπω να πουλάν cd με κουραμπιέδες και μελομακάρονα.

Θυμάμαι λοιπόν την δεκαετία του 90 που και τότε υπήρχαν περιοδικά που έδιναν δώρο cd αλλά τι cd? Σιντάρες…

Πιστεύω πως τρανταχτό παράδειγμα σωστής προβολής της μουσικής μέσα από την φράση ‘και δώρο το cd’ εκείνη την εποχή ήταν το περιοδικό Audio - αούντιο που έλεγε και η τύπισσα στο περίπτερο που το αγόραζα μιας και ζούσε για χρόνια στη Γερμανία πριν γυρίσει στην πατρίδα. Ένα περιοδικό που η κύρια ύλη του είχε σχέση με συσκευές ήχου (πικάπ, ενισχυτές, cd players, ηχεία κλπ) και μαζί έπαιρνες δώρο ένα cd. Τι να πρώτο θυμηθώ, καλύτερα να μην αναφέρω καλλιτέχνες γιατί σίγουρα θα ξεχάσω κάποιους σημαντικούς. Στο εσώφυλλο η δίσκο-παρουσίαση του Αργύρη Ζήλου δεν άφηνε και πολλά περιθώρια  αμφισβήτησης, αν σκεφτείς ότι ήμουν και 15-16 χρονών. Παιδί μουσικό σφουγγάρι που διψούσα να μάθω σε μια εποχή που το ιντερνετ  ήταν ανέκδοτο και το Audio σου έδινε απλόχερα 18 τρακς κάθε μήνα από την ανεξάρτητη δισκογραφία!

Πραγματικά θα ήθελα να γίνει ένα πάρτι κάποια στιγμή και να παιχτούν κομμάτια μόνο από τα cd του Audio. Έτσι για να μην ξεχνάμε ότι δεν είναι άσχημα τα μουσικά δώρα από τις εφημερίδες και τα περιοδικά αρκεί να μην ξεφτιλίζουν το προϊόν για χάρη του κέρδους… ψιλά γράμματα δηλαδή στην εποχή της κρίσης, του μνημονίου και τις λογικής φυλάξου τα χειρότερα έρχονται!